Kremacja w Polsce. Refleksje po obserwacji uczestniczącej

Stupy buddyjskie

Stupa jest charakterystyczną budowlą sakralną o półsferycznej bądź piramidalnej formie architektonicznej. Jest jednym z najciekawszych symboli kultury indyjskiej, powszechnym niemal w całej Azji południowo-wschodniej. Sanskrycki wyraz „stupa” pierwotnie oznaczał otaczany czcią kurhan czy też kopiec usypany z ziemi. Z czasem kult związany ze stupami został przejęty przez buddyzm.[1] „W czasie panowania cesarza Asioki w całych Indiach wznoszono stupy dla uczczenia Buddy”.[2] Na Cejlonie nazywane były dagobami, w Tybecie - czotenami lub czertenami, w Mongolii – suburganami, a w dalszej ewolucji pagodami.

Te popularne budowle posiadają własne bogactwo symboliczne. W koncepcji ich budowy można znaleźć związki z przedbramińskim kultem sił przyrody, a głównie kultem Słońca. Inni dopatrują się w stupach pierwowzoru mandali. Budowa stupy i późniejsza jej konsekracja odbywa się w określony sposób. Inicjacja stupy i w dzisiejszych czasach dla wspólnot buddyjskich jest dużym i radosnym wydarzeniem.

"A czego tu się bać?", dokumentalny (2006), reż. Małgorzata Szumowska

W dzisiejszym świecie , skądinąd naturalne i nieuniknione, zjawisko śmierci jest rugowane z przestrzeni, w której funkcjonujemy. Zmarłych niezwłocznie pakujemy w czarne worki, zamykamy w chłodniach, chowamy prawie ukradkiem. Żyjemy zaś udając, że śmierć nie istnieje.

Gdy ktoś ludziom za życia wody żałuje, to potem grób wodą podchodzi i w tę wodę trumnę trzeba włożyć…